Jezyk polski zalicza sie do rodziny jezyków slowianskich i, podobnie jak pokrewne mu jezyki, jest fleksyjny. Polski, w odróznieniu do angielskiego, nie ma ustabilizowanego szyku zdania. 

Jezyk polski nalezy do grupy jezyków zachodnioslowianskich, która wchodzi w zakres wielkiej rodziny praindoeuropejskiej. Ocenia sie, ze jest on jezykiem ojczystym dla okolo 50 mln osób.

Jezyki zachodnioslowianskie: polski, czeski, slowacki, dolnoluzycki, górnoluzycki
Jezyki wschodnioslowianskie: rosyjski, ukrainski, bialoruski
Jezyki poludniowoslowianskie: serbski, chorwacki, slowenski, bulgarski, macedonski

Podobienstwo miedzy jezykami polskim i slowackim mozemy (oczywiscie w duzym uproszczeniu) porównac z odpowiedniosciami wystepujacymi miedzy niemieckim jezykiem literackim a szwajcarska odmiana niemieckiego (slownik zgodny lub podobny w ok. 75%). Z kolei rozbieznosci miedzy polskim a rosyjskim mozna odniesc do róznic miedzy hiszpanskim a wloskim (slownik zgodny lub podobny w 55-60%). Natomiast rozdzwiek miedzy polskim a bulgarskim jest tak duzy jak miedzy angielskim a niderlandzkim (slownik zgodny lub podobny w ok.40%). Jezyki slowianskie sa najblizej spokrewnione z baltycka rodzina jezykowa, w sklad której wchodza np. litewski i lotewski, jednakze ich slownik pokrywa sie tylko w 3%. Niekiedy podobienstwo w zapisie ortograficznym lub wymowie wyrazów pochodzacych z róznych jezyków slowianskich moze prowadzic do ich mylnego kojarzenia (w angielskim takie grupy wyrazów okresla sie mianem ‘false friends’), nie uwzgledniajacego zróznicowania semantycznego. Na ksztaltowanie sie polszczyzny wplyw mialy takze inne jezyki, np. niemiecki, francuski. Obecnie obserwujemy duze oddzialywanie angielskiego.