Od pewnego czasu eksperci zajmujący się zdrowiem twierdzą, że najczęstszym zaburzeniem zachowania, które rozpoczyna się w trakcie dzieciństwa jest ADHD. To skrót, który powstał od angielskiej nazwy Attention Deficit Hyperactivity Disorder. W Polsce nazywany głównie „Zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi”.

Schorzenie to nie dotyczy jedynie dzieci, chociaż to właśnie w tej grupie wiekowej jest najczęściej diagnozowane. Osobie, która posiada ADHD znacznie trudniej jest skupić się na czymkolwiek przez dłuższy czas. Jest bardziej impulsywna i niespokojna. Ma trudności w kontrolowaniu tego, co robi i mówi w niektórych sytuacjach.

Jak często występuje ADHD?

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej najczęściej diagnozowany jest wśród chłopców. Zazwyczaj wykrywany jest podczas wczesnych lat szkolnych, gdy dziecko zaczyna mieć problemy z koncentracją uwagi i skupieniem się na sugerowanych zadaniach. Szacuje się, że w Polsce około 5 proc. dzieci w wieku 7-13 lat i nawet 20 proc. dzieci ogółem cierpi na powyższe zaburzenia. Na całym świecie uważa się, że liczba ta wynosi od 3 do 10 proc..

Objawy ADHD

To, co charakterystyczne dla zdiagnozowania ADHD, to występowanie trwałych wzorców zachowania, które utrzymują się przynajmniej przez 6 miesięcy. Ich przejawy to przede wszystkim ogólnie rozumiana nadruchliwość, impulsywność i zaburzenia koncentracji uwagi. Od dłuższego czasu wiadomo już, że błędną jest opinia, jakoby objawy te miały ustępować z wiekiem. Oczywiście, zdarzają się takie przypadki, natomiast nie da się ukryć, że jest to również dolegliwość wieku dorosłego.

Przyczyny ADHD

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej według badaczy uwarunkowany jest przede wszystkim genetycznie. Jeżeli matka lub ojciec wykazywali takie skłonności, prawdopodobieństwo, że również ich dzieci będą walczyć z tym problemem wynosi nawet 50 proc.. Nie jest to jednak jedyna przyczyna. Mózg osoby chorej na ADHD funkcjonuje w inny sposób, niż zdrowej. Odbiera się jednocześnie kilka sygnałów i nie wiadomo, na którym się skupić. Co więcej, jak się okazuje kora przedczołowa, część móżdżku, a także minimum dwa z pięciu skupisk neuronów, które znajdują się w głębi mózgu są mniejsze, niż normalnie, chociaż w dalszym ciągu nie jest znana przyczyna takiego stanu rzeczy.

Najważniejsze to nie bagatelizować tego problemu. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej zdiagnozowany nawet w późnym wieku, kwalifikuje się do leczenia i o tym zawsze należy pamiętać.